Print Friendly

Όπως αναφέρεται και αλλού στην ιστοσελίδα αυτή, ένας ή μία ψυχικά ασθενής (κυρίως η γυναίκα) που κάνει συμβατική ψυχιατρική είναι πολύ δύσκολο να τεκνοποιήσει χωρίς να πάρει καθόλου συμβατικά ψυχοφάρμακα το χρονικό διάστημα από 2-3 μήνες πριν τη σύλληψη μέχρι τη λοχεία. Έτσι, όταν μια ασθενής θέλει οπωσδήποτε να τεκνοποιήσει και επιμένει απέναντι στον συμβατικό ψυχίατρό της, εκείνος συνήθως της κόβει τα φάρμακα λίγο πριν τη σύλληψη και κατά το πρώτο τρίμηνο της κύησης και αν εκείνη δείχνει να υποτροπιάζει, δεν διστάζει να της δώσει ψυχοφάρμακα για το υπόλοιπο χρονικό διάστημα της κύησης. Συνήθως οι γυναίκες ασθενείς που τεκνοποιούν δεν θηλάζουν τα μωρά τους, διότι η λοχεία συνεπάγεται αϋπνία και άρα κίνδυνο υποτροπής μια οι ψυχίατροι βιάζονται να βάλουν την λεχώνα ξανά στα φάρμακα, αν δεν τα παίρνει ήδη κατά την εγκυμοσύνη της.

Υπάρχουν ορισμένα ψυχοφάρμακα που ευθύνονται για τερατογενέσεις και άλλα, που θεωρούνται πιο ασφαλή. Κατά τη γνώμη μου κανένα συμβατικό χημικό φάρμακο δεν είναι ασφαλές, διότι δεν έχουν γίνει έρευνες για την ασφάλεια ή όχι των ψυχοφαρμάκων στην εγκυμοσύνη.

Επίσης, η τεκνοποιΐα από τον άντρα ψυχικά ασθενή φαίνεται να μην ανησυχεί τόσο τους ψυχιάτρους. Για τον άντρα η γονιμοποίηση είναι πολύ σύντομη σε σχέση με τη διάρκεια της κύησης της γυναίκας ασθενούς. Όμως κατά τη γνώμη μου το ζευγάρι δεν θα πρέπει να συλλαμβάνει κατά το χρονικό διάστημα που και ο άντρας παίρνει ψυχοφάρμακα. Εμένα προσωπικά ο πατέρας μου έπαιρνε ένα ηρεμιστικό, το Paciflorin, όταν με συνέλαβε η μητέρα μου. Τα αποτελέσματα γνωστά. Στα 25 μου έπαθα ψυχική διαταραχή.

Έπειτα, ας μην ξεχνάμε ότι, ακόμα και σε μια αποχή από τα ψυχοφάρμακα π.χ. και για ένα-ενάμιση χρόνο χωρίς να υποτροπιάσει η ασθενής, άρα μια επιτυχημένη αποχή, ο οργανισμός που έχει πάρει φάρμακα στο παρελθόν, πριν τη διακοπή των φαρμάκων έχει αποθηκεύσει κυρίως στους λιπώδεις ιστούς του οργανισμού τις ουσίες των συμβατικών ψυχοφαρμάκων. Άρα, όσο και επιτυχημένη κι αν είναι η διακοπή των φαρμάκων κατά τη διάρκεια της κύησης, κάποια ποσότητα ψυχοφαρμάκων θα περάσει στο έμβρυο ούτως ή άλλως.

Για μένα η μόνη σχετικά ασφαλής κύηση στο αν ένας ή μια ασθενής θέλει να τεκνοποιήσει είναι η αμιγώς εναλλακτική ορθομοριακή ψυχιατρική, διότι τότε ο οργανισμός παίρνει φυσικά συστατικά και μάλιστα αυτά που έχει ανάγκη και στις δόσεις που έχει ανάγκη. Η χορήγηση των αναγκαίων θρεπτικών συστατικών κατά την εγκυμοσύνη κατά την άποψη ορισμένων εναλλακτικών γιατρών όχι μόνο δεν απαγορεύεται, αλλά επιβάλλεται κιόλας.

Άρα θεωρώ ότι η εναλλακτική ορθομοριακή ψυχιατρική και ιατρική είναι αναγκαίες σε περίπτωση που οι ασθενείς ανεξαρτήτως φύλου θέλουν να τεκνοποιήσουν.

Όμως πέρα από τον βιολογικό παράγοντα, υπάρχει και ο ψυχοκοινωνικός παράγοντας. Επειδή ο υποψήφιος γονέας, αρσενικού ή θηλυκού γένους που είναι ψυχιατρικός ασθενής έχει τραυματιστεί ψυχικά κατά την παιδική του ηλικία, αναμένεται ο ψυχισμός του/της να μην είναι ο ενδεδειγμένος ώστε να γίνει γονιός και να αναθρέψει σωστά ένα παιδί. Βέβαια κανένας γονιός δεν είναι τέλειος και ελάχιστοι γονείς, ακόμα και ψυχικά υγιείς δεν κάνουν σοβαρά λάθη στην ανατροφή ενός παιδιού. Άλλωστε πολλοί ψυχικά ασθενείς δεν έχουν απογαλακτιστεί ακόμα από τους δικούς τους γονείς.

Προσοχή, δεν λέω ότι ένας ή μια ψυχιατρικός/η ασθενής είναι εντελώς ακατάλληλος για γονέας από ψυχοσυναισθηματική άποψη, αλλά σε μεγάλο βαθμό αυτό μπορεί να ισχύει. Το πράγμα δεν είναι άσπρο ή μαύρο, είναι αποχρώσεις του γκρι. Κι επίσης, όπως έχω επανειλημμένα πει, οι ασθενείς που είναι γονείς οι ίδιοι τείνουν να έχουν καλύτερη λειτουργικότητα απ’ ότι εκείνοι που δεν έχουν παιδιά και μένουν με τους γονείς τους.

Εγώ προσωπικά είχα την τύχη να αποκτήσω δύο παιδιά λίγο πριν αρρωστήσω ψυχικά και θα έλεγα ότι σε μεγάλο βαθμό το γεγονός ότι ήμουν ψυχικά ασθενής επηρέασε σε μεγάλο βαθμό την ποιοτική απόδοσή μου ως μητέρας. Βέβαια δεν κάθισα με σταυρωμένα χέρια, πήγα σε σεμινάρια και σχολή γονέων και έκανα ψυχοθεραπεία όσο βάσταγε η τσέπη μου. Βέβαια ήμουν και άτυχη διότι μερικοί καλοί ψυχολόγοι, όταν τους έλεγα ότι ήμουν ψυχιατρικό περιστατικό, δεν με αναλάμβαναν και με παρέπεμπαν στον εκάστοτε ψυχίατρό μου, ο οποίος, αν και θεωρείτο ψυχοθεραπευτής, έκανε πολύ ρηχή ψυχοθεραπεία.

Προσωπικά πιστεύω ότι ένας ψυχικά ασθενής που θέλει να κάνει παιδιά έχει κάθε δικαίωμα να το κάνει. Όμως από πολύ νωρίς, πρέπει να αποφασίσει να κάνει ψυχοθεραπεία, θεραπεία ζεύγους και οικογενειακή ψυχοθεραπεία και να παρακολουθήσει για πολλά χρόνια βιωματικά σεμινάρια γονέων.

Δυστυχώς το σύστημα δεν βοηθά για την καλή ψυχοκοινωνική ανάπτυξη ενός ατόμου. Σε ιδανικές συνθήκες, ένα παιδί στην πατρική του οικογένεια πρέπει να κάνει οικογενειακή ψυχοθεραπεία με τους γονείς και τα αδέλφια του. Αργότερα, στην εφηβική ηλικία, πρέπει να γίνει μέλος σε ψυχοθεραπευτικές ομάδες εφήβων. Στην νεανική του ηλικία, εκτός από ατομική ψυχοθεραπεία, πρέπει να κάνει θεραπεία ζεύγους με το ταίρι του και αργότερα, όταν αποκτήσει παιδιά, πρέπει να κάνει οικογενειακή θεραπεία ως γονιός. Κατά διαστήματα μπορεί να κάνει ομαδική ψυχοθεραπεία.

Κάτι άλλο είναι ότι το ελληνικό σχολείο επίσης είναι τοξικό για ένα παιδί. Έχουμε παραφορτώσει τα παιδιά με μαθήματα, οργανωμένες δραστηριότητες και υπερβολική πρόσβαση σε παντός τύπου οθόνες και δεν τους έχουμε διαθέσει χώρο και χρόνο για υγιές, αυθόρμητο, ομαδικό παιχνίδι. Ακόμα και με «σωστούς» γονιούς, τα σημερινά παιδιά δεν παίζουν όσο πρέπει. Οι ψυχολόγοι άρχισαν να χτυπούν ήδη το καμπανάκι, αλλά φωνή βοώντος εν τη ερήμω.

Ένας άλλος παράγοντας είναι ότι τα σχολεία ασχολούνται υπερβολικά με το εγκεφαλικό κομμάτι της μάθησης ενώ παραμελούν εντελώς την ψυχοσυναισθηματική ωρίμανση του παιδιού. Ήδη, σε σχολεία του εξωτερικού, έχει ξεκινήσει το μάθημα της κοινωνικής και συναισθηματικής αγωγής, το οποίο ουσιαστικά είναι ψυχοθεραπεία σε επίπεδο σχολικής τάξης. Αυτό πρέπει να γίνει κανόνας. Οι γονείς είναι απληροφόρητοι, ανυποψίαστοι και επιβαρυμένοι με οικονομικά προβλήματα και έλλειψη χρόνου. Γι αυτό λοιπόν, πρέπει να αναλάβει η πολιτεία να καλύψει το κενό, διότι ελάχιστοι άνθρωποι μπορούν να σηκώσουν το κόστος της ψυχοθεραπείας στον ιδιωτικό τομέα.

Πάντως, το γενικό μήνυμα που θέλω να δώσω προς τους συν-ασθενείς μου που θέλουν να κάνουν παιδί ή παιδιά είναι: «Κάντε το, αξίζει τον κόπο! Αλλά πρώτα βεβαιωθείτε ότι θα είστε επαρκείς ως γονείς!». Χρησιμοποιήστε ό,τι πόρους μπορείτε και εκμεταλλευτείτε και την ψυχοθεραπεία στο δημόσιο τομέα.

Καλό κουράγιο.

Επικοινωνία

Που θα μας βρείτε
Για Πληροφορίες:
Tηλ: 6976499566
Ωράριο: 13:30 – 14:00

Social Media