Print Friendly, PDF & Email

Η «Μαρία» αυτή είναι η κάτοχος της παρούσας ιστοσελίδας.

Σε ηλικία 25 ετών, τον Αύγουστο του 1991, στα πλαίσια πολύ εντατικών μεταπτυχιακών σπουδών στο εξωτερικό, και έχοντας αφήσει προσωρινά πίσω μου δύο παιδιά, το μικρότερο 8 μηνών, εκδηλώθηκε η ψυχιατρική μου διαταραχή.
Τα πρώτα 15 χρόνια ως ψυχιατρική ασθενής πάλευα με ό,τι εφόδια μου παρείχε η συμβατική ψυχιατρική. Γύρω στο 2000 πλέον είχα καταφέρει να σταθεροποιούμαι φαρμακευτικά παίρνοντας μία πρόσθετη δόση αντιψυχωσικού κάθε φορά που πήγαινε να ξεκινήσει μια υποτροπή. Με αυτό το «κόλπο» είχα καταφέρει να μην έχω νοσηλεία στο ενεργητικό μου και να ανταπεξέρχομαι ικανοποιητικά στις υποχρεώσεις μου.
Από την παιδική μου ηλικία, και επίσης και κατά τη νεανική, ήμουν πολύ φιλάσθενη. Για παράδειγμα, έχω καταπιεί στη ζωή μου τεράστιες ποσότητες αντιβίωσης. Η κακή μου σωματική υγεία συνέτεινε στο να τρέχω συνέχεια στους γιατρούς, από πολύ νωρίς.
Όταν ήμουν παιδί δεν υπήρχε ακόμα στην Ελλάδα εναλλακτική ιατρική. Κατά συνέπεια οι γονείς μου με έτρεχαν σε συμβατικούς γιατρούς για να γίνω καλά. Βέβαια, όπως θα ήθελα να αποδείξω (αλλά δεν μπορώ να το κάνω εδώ και τώρα, και δεν είμαι γιατρός), η συμβατική ιατρική αντί για μακροχρόνιο καλό στην υγεία μου, μου έκανε μεγάλη ζημιά.
Γύρω στο 1994 μου σύστησαν να επισκεφθώ τον ιατρό Θωμά Χρηστίδη, πρώην συμβατικό ιατρό ΩΡΛ. Εκείνα τα χρόνια έκανε τα πρώτα του βήματα ως εναλλακτικός γιατρός. Μου έδωσε κάποιες οδηγίες για τη διατροφή μου, έκανε κάποιες διαγνωστικές ενέργειες με ένα μηχάνημα εναλλακτικής ιατρικής που διέθετε τότε και μου έδωσε και κάποια φυσικά συμπληρώματα.
Με το γιατρό Χρηστίδη συνεργαζόμαστε εδώ και 20 χρόνια. Όλα αυτά τα χρόνια που πήγαινα σε εκείνον ως ασθενής, με δίδαξε σιγά – σιγά να σκέφτομαι σύμφωνα με τον τρόπο της λειτουργικής ιατρικής. Ο γιατρός Χρηστίδης είναι ο μέντοράς μου, και χωρίς εκείνον και ό,τι με δίδαξε δεν θα είχε ξεκινήσει η προσπάθειά μου να διαδοθεί η εναλλακτική ψυχιατρική στην Ελλάδα.
Ο  Θ. Χρηστίδης λοιπόν μου είπε ότι τα ψυχιατρικά μου φάρμακα ναι μεν με βοηθούσαν να καταλαγιάσουν τα ψυχιατρικά συμπτώματα αλλά έκαναν μεγάλη ζημιά στον οργανισμό μου μακροπρόθεσμα. Εγώ τον πίστευα, αλλά κάθε φορά που προσπαθούσα όχι να κόψω, αλλά ακόμη και να μειώσω λίγο τα ψυχοφάρμακα, πάθαινα αμέσως υποτροπή.
Το 2005 πήρα μια ξαφνική απόφαση να αφήσω το μέχρι τότε επάγγελμά μου και να ασχοληθώ επαγγελματικά με το χώρο της ψυχικής υγείας. Επωφελούμενη από το Internet και τις γνώσεις μου στα Αγγλικά , άρχισα να ψάχνω. Βέβαια, έχοντας μαθητεύσει κοντά στο Χρηστίδη, έψαχνα κυρίως αν υπήρχε κάτι σε εναλλακτική ψυχιατρική.
Μια μέρα, ψάχνοντας στο ηλεκτρονικό βιβλιοπωλείο Amazon για να δω τι υπήρχε από βιβλία για τη διπολική διαταραχή, έπεσε το μάτι μου σε ένα βιβλίο με πολύ «πιασάρικο» τίτλο, που το είχε γράψει ο πατέρας ενός διπολικού νέου. Ο τίτλος του βιβλίου ήταν: “Too good to be true? Nutrients quiet the unquiet brain” (Υπερβολικά καλό για να είναι αλήθεια; Τα φυσικά θρεπτικά συστατικά κατευνάζουν τον ανήσυχο εγκέφαλο). Διαβάζοντας λοιπόν το βιβλίο αυτό, έμαθα για το πρωτόκολλο Truehope. Μπήκα και στην ιστοσελίδα της Truehope, εκτύπωσα όλα τα αρχεία της και σιγά – σιγά τα διάβασα και αποφάσισα να το δοκιμάσω. Πήγα και βρήκα έναν ομοιοπαθητικό ψυχίατρο και του ζήτησα να εποπτεύσει το εγχείρημα σε περίπτωση που κάτι δεν πάει καλά. Επίσης, λίγο καιρό πιο πριν, είχα δει τις δυνατότητες του Electrodermal Screening Test, και αποφάσισα να κάνω μία μέτρηση των δύο βασικών σκευασμάτων με το μηχάνημα αυτό.
Η μέτρηση δεν μου έβγαλε πολύ υψηλά σκορ. Αυτό σήμαινε ότι τα σκευάσματα δεν μου ταίριαζαν πολύ καλά βιοενεργειακά. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, όπως με είχε πληροφορήσει παλιά ένας ψυχίατρός μου, ήξερα ότι είχα διπολική διαταραχή, όχι σχιζοσυναισθηματική. Επειδή το Truehope εξελίχθηκε κυρίως πάνω σε δύο διπολικούς χωρίς ψυχωσικά, και επειδή τότε δεν είχα ακούσει για κανένα άλλο εναλλακτικό ψυχιατρικό πρωτόκολλο, αποφάσισα να πάρω το ρίσκο και να μπω στο πρωτόκολλο με δική μου ευθύνη. Αφού έκανα μια θεραπεία τριών περίπου μηνών για την Candida, ξεκίνησα το σκεύασμα τον Οκτώβρη ή Νοέμβρη του 2008 και την 1/1/2009, με οδηγίες από τους Καναδούς, έκανα την πρώτη  μείωση των συμβατικών ψυχοφαρμάκων.
Όταν ελαττώθηκαν αρκετά τα ψυχοφάρμακα, τα ευεργετικά αποτελέσματα στη σωματική μου υγεία άρχισαν να είναι εμφανή. Πρώτα – πρώτα έφυγε η δυσκοιλιότητα που προξενούσαν τα συμβατικά ψυχοφάρμακα και ως αποτέλεσμα μειώθηκε η συσσώρευση τοξινών στον οργανισμό (πράγμα που μπορούσαμε να μετρήσουμε με τα μηχανήματα του Χρηστίδη).(Επίσης ο Χρηστίδης με είχε διδάξει ότι η δυσκοιλιότητα είναι η «μητέρα των ασθενειών»). Τώρα πια άρχισα να ενεργούμαι 2 – 3 φορές την ημέρα. Επίσης, η ενεργητικότητά μου βελτιώθηκε αισθητά (έφυγε η χρόνια κόπωση) και πλέον το περπάτημα και η γυμναστική μου φαινόταν πολύ λιγώτερο αγγαρεία. Επίσης, επανήλθε και η λίμπιντο, που είχα χάσει από τότε που είχα αρχίσει τα ψυχοφάρμακα.
Δυστυχώς όμως, παρόλο που η μείωση και παραλίγο διακοπή μέχρι τότε είχε πάει καλά, τελικά, τον Οκτώβριο του 2009 έπαθα ψυχωσικό επεισόδιο κι έτσι αναγκάστηκα να επιστρέψω στα συμβατικά ψυχοφάρμακα.
Απ’ ότι αποδείχθηκε, το πρωτόκολλο Truehope δεν ήταν το κατάλληλο για μένα (πράγμα που άλλωστε είχε φανεί και στην μέτρηση).
Κατ’ αρχήν εγώ δεν έχω διπολική διαταραχή, αλλά σχιζοσυναισθηματική διαταραχή και αυτό τότε δεν το ήξερα. Μέχρι το 2011, βασιζόμενη σε λάθος διάγνωση που μου δόθηκε το 1994 από τον τότε ψυχίατρό μου, νόμιζα ότι είχα διπολική διαταραχή. Άρα και αυτός ήταν ένας βασικός παράγοντας αποτυχίας: λάθος σκεύασμα για λάθος διάγνωση. Συγκεκριμένα, κάμποσο καιρό αργότερα έμαθα από κάποιον ανταγωνιστή του Truehope ότι το πρωτόκολλο αυτό δεν είχε καλές επιδόσεις στα ψυχωσικά, άρα δεν κάλυπτε διαγνώσεις όπως σχιζοφρένεια, σχιζοσυναισθηματική διαταραχή και διπολική με ψυχωσικά.
Έτσι, εγώ ήμουν η πρώτη στην Ελλάδα που έκανε το πρωτόκολλο Truehope, αλλά δυστυχώς αυτό δεν πέτυχε.
Το 2010 έμαθα ότι υπήρχε το πρωτόκολλο Pfeiffer / Walsh και πήγα στην Ιρλανδία για μια ημερίδα πάνω στο πρωτόκολλο αυτό, που θα έδινε ο ίδιος ο Walsh. Εκεί υπήρχε και ένας Ιρλανδός οικογενειακός γιατρός που είχε εκπαιδευτεί πάνω στο πρωτόκολλο Pfeiffer / Walsh. Έτσι αποφάσισα να το δοκιμάσω. Ο Ιρλανδός γιατρός μου πήρε αίμα και ούρα και τα έστειλε σε ειδικό εργαστήριο στο Λονδίνο. Οπότε, λίγες μέρες αργότερα, (που εγώ εντωμεταξύ είχα επιστρέψει στην Ελλάδα), μου έστειλε email με τις οδηγίες εκείνης της φάσης θεραπείας.
Το κακό όμως είναι ότι αμέσως εκείνη την περίοδο επιδεινώθηκε η οικονομική μου κατάσταση (και επίσης σπούδαζα κιόλας ψυχολογία, οπότε χρειαζόμουν χρήματα και για αυτό). Έτσι δεν μπόρεσα να συνεχίσω το πρωτόκολλο και να το αξιολογήσω ως προς τα αποτελέσματά του.
Αυτή τη στιγμή, αν είχα αρκετά χρήματα, θα δοκίμαζα το πρωτόκολλο Λαζάρου με τη βελτίωση της τεχνογνωσίας που έκανε η μητέρα της «Μαρίας 3». Βέβαια πιθανότατα να μην κατάφερνα να κόψω εντελώς τα συμβατικά, εξαιτίας του ότι τα παίρνω πολλά χρόνια τώρα.
Ο μόνος λόγος που παίρνω συμβατικά ψυχοφάρμακα τώρα είναι ότι δεν έχω την οικονομική δυνατότητα να κάνω εναλλακτική ψυχιατρική.
Νοέμβριος 2014